NGC 3603 منطقه ی مهم تشکیل ستارگان است که در بازوی مارپیچی Carina راه شیری با فاصله ی حدود 20000 سال نوری از منظومه ما قرار گرفته است.این تصویر اخیر تلسکوپ فضایی هابل NASA/ESA خوشه ستاره ای جوانی را نشان می دهد که در میان ناحیه ای از گرد و غبار و گاز احاطه شده است.اغلب ستارگان روشن در این تصویر،ستارگان داغ آبی هستند که تابش های فرابنفش و بادهای سهمگین شان آن ها را در میان فضای عظیمی از گرد و غبار پنهان کرده است.

تصویر جدید هابل عکسی را در دوره ی بسیاری از ستارگان با جرم های مختلف اما دوران مشابه درون خوشه ی ستاره یی جوان نشان می دهد.این تصویر اجازه ی آنالیزهایی در مورد جزئیات برخی از انواع ستارگان در مراحل مختلف زندگی شان را به ما می دهد.ستاره شناسان می توانند خوشه های دوره های مختلف را با هم مقایسه کنند و تعیین نمایند که کدام ویژگی ها با پیر شدن ستاره تغییر می یابد(ویژگی هایی چون دما و روشنایی).

بنا بر گفته های دکتر Jesus Maiz Apellaniz از Instituto de Astrofisica de Andalucia ،اسپانیا، که رهبر تحقیقات هابل می باشد،این خوشه ی ستاره ای حجیم و گسترده در NGC 3603 به نظر می رسد که حجیم ترین ستارگان را در مرکز خود جمع آوری کرده است.او و گروهش دریافته اند که توزیع انواع گوناگون ستارگان در مرکز این خوشه ی بسیار حجیم شبیه به دیگر خوشه های ستاره ای جوان در کهکشان راه شیری است.

این گروه همچنین کشف کرده است که سه تا از درخشان ترین ستارگان در مرکز خوشه ظاهرا ما را گمراه می کنند تا باور کنیم که آنها اشیایی حجیم تر از محدوده ی مجاز نظری هستند.این ستارگان سنگین ممکن است که حقیقتا شامل دو ستاره منفرد حجیم یا شاید بیشتر باشند،ستارگانی که نورهایشان به هم آمیخته است.حتی با تفکیک هابل نیز ممکن نیست که ستارگان منفرد را در هر یک از این سه سیستم جدا کنیم.

این یافته با کشف اخیر دکتر Anthony Moffat از دانشگاه مونترال کانادا مطابقت دارد،کسی که از تلسکوپ بسیار بزرگ ESO و دوربین NICMOS مادون قرمز هابل برای اندازه گیری حرکات ستارگان منفرد در دو تا از این سیستم ها استفاده کرده است.دکتر Moffat اندازه ی بزرگترین جرم منفرد را حدودا 115 جرم خورشیدی(solar masses) به دست آورده است که مورد قبول محدوده های نظریه متداول است.

سحابی پر پیچ و تاب NGC 3603 حدودا شامل 400000 جرم خورشیدی از گاز است.در این ابر گسترده تعداد کمی ذره BOK مخفی هستند،که پس از این که Bart Bok کسی که اولین بار آن ها را در دهه 1940 مشاهده کرد به این نام شناخته شدند.آن ها ابر هایی تاریک از ذرات گرد و غبار حجیم و گاز هستند با جرمی تقریبا 10 تا 50 بار بزرگتر از خورشید.آن ها شبیه پیله های حشرات هستند و در معرض رمبش گرانشی در مسیرشان به سمت تشکیل ستارگان جدید می باشند.به نظر می رسد که ذرات Bok تعدادی از سردترین اجسام جهان باشند.

NGC 3603 برای اولین بار توسط Sir John Herschel در 1834 کشف شد.این سحابی یک ستاره ابر غول آبی به نام Sher 25 را در خود جای داده است که می تواند در قسمت بالا و سمت چپ خوشه پیدا شود.باور کلی بر این است که این ستاره نزدیک به لحظه ی انفجار به یک ابرنواختر می باشد.